تصفیه فاضلاب بیمارستان؛ مراحل و هزینه انواع روش ها

فاضلاب تولید شده در بیمارستان ها و مراکز درمانی، از پیچیده ترین و خطرناک ترین انواع فاضلاب در میان مراکز صنعتی و خدماتی به شمار می رود. ترکیبی از عوامل بیماری زا، مواد شیمیایی دارویی، پسماندهای رادیواکتیو، آنتی بیوتیک ها و آلاینده های میکروبی، این فاضلاب را به تهدیدی جدی برای محیط زیست و سلامت عمومی تبدیل می کند. دفع بدون تصفیه آن به شبکه فاضلاب شهری یا منابع آبی، می تواند زنجیره ای از بیماری ها، مقاومت آنتی بیوتیکی و آلودگی پایدار محیط زیست را به دنبال داشته باشد.

در این مقاله به طور جامع بررسی می کنیم که فاضلاب بیمارستانی چیست، چه مراحل و روش هایی برای تصفیه آن وجود دارد، و چه عواملی هزینه نهایی تصفیه فاضلاب بیمارستان را تعیین می کنند.

فاضلاب بیمارستانی چیست؟

فاضلاب بیمارستانی به مجموعه پساب های تولید شده در تمام بخش های یک مرکز درمانی گفته می شود؛ از اتاق های عمل و بخش های بستری گرفته تا آزمایشگاه ها، داروخانه ها، رختشویی خانه ها، آشپزخانه ها و سرویس های بهداشتی. این فاضلاب را نمی توان با فاضلاب معمولی خانگی یا حتی صنعتی مقایسه کرد؛ چون آلاینده های آن بسیار متنوع تر، خطرناک تر و گاهی پایدارتر هستند.

از نظر ترکیب شیمیایی و بیولوژیکی، فاضلاب بیمارستانی می تواند شامل موارد زیر باشد:

• عوامل بیماری زای میکروبی: باکتری ها، ویروس ها، قارچ ها و انگل هایی که از بیماران دفع می شوند و در فاضلاب پخش می گردند.
• داروها و آنتی بیوتیک ها: ترکیبات دارویی که از راه ادرار و مدفوع بیماران وارد فاضلاب می شوند. ورود آنتی بیوتیک به فاضلاب باعث افزایش مقاومت باکتریایی در محیط می شود.
• مواد ضدعفونی کننده و شیمیایی: مواد گندزدایی مانند فرمالدئید، گلوتارآلدئید، ترکیبات کلردار و شوینده های صنعتی که در تمیزکاری بخش ها استفاده می شوند.
• مواد رادیواکتیو: پسماند ناشی از بخش های رادیولوژی، هسته ای درمانی و شیمی درمانی. حدود ۷۰ درصد از ید رادیواکتیو مصرف شده در درمان ها از راه ادرار بیمار دفع می شود.
• فلزات سنگین: جیوه از دماسنج ها، کادمیوم، سرب و دیگر فلزات از تجهیزات پزشکی و دارویی.
• آلاینده های آلی: چربی، پروتئین، مواد کربونی با BOD و COD بالا که نشان دهنده بار آلودگی زیاد هستند.

پارامترهای کلیدی که در آنالیز کیفی فاضلاب بیمارستانی اندازه گیری می شوند عبارتند از: BOD (اکسیژن خواهی زیستی)، COD (اکسیژن خواهی شیمیایی)، TSS (مواد معلق کل)، pH، کلیفرم کل و کلیفرم مدفوعی، فلزات سنگین، و آلاینده های دارویی خاص.

شناخت دقیق ترکیبات فاضلاب هر بیمارستان، پیش نیاز انتخاب روش صحیح تصفیه فاضلاب است و بدون انجام آنالیز کیفی فاضلاب، نمی توان سیستم تصفیه مناسب طراحی کرد.

عوامل موثر بر هزینه تصفیه فاضلاب بیمارستان

هزینه تصفیه فاضلاب بیمارستانی به یک عدد ثابت تقلیل پیدا نمی کند. متغیرهای زیادی در تعیین قیمت نهایی پکیج تصفیه فاضلاب نقش دارند و هر پروژه باید جداگانه ارزیابی شود. در ادامه مهم ترین این عوامل را بررسی می کنیم.

حجم و دبی فاضلاب تولیدی

اصلی ترین عامل در قیمت گذاری تصفیه فاضلاب بیمارستان، حجم فاضلابی است که در روز تولید و دفع می شود. این مقدار معمولا بر حسب مترمکعب در روز (m³/day) بیان می شود و مستقیما بر ظرفیت مخازن، قدرت پمپ ها، سطح هوادهی و کل تجهیزات تاثیر دارد. یک بیمارستان کوچک با ۵۰ تخت، دبی فاضلاب بسیار کمتری نسبت به یک مرکز درمانی ۵۰۰ تخت خوابی دارد و به طبع پکیج کوچک تر و ارزان تری نیاز خواهد داشت.

کیفیت و ترکیب شیمیایی فاضلاب

ویژگی های کیفی فاضلاب، یعنی نوع و غلظت آلاینده های موجود در آن، تعیین می کند که چه فناوری هایی باید در خط تصفیه فاضلاب بهداشتی استفاده شوند. فاضلابی که بار میکروبی بسیار بالایی دارد، یا حاوی مواد رادیواکتیو یا داروهای خاص است، به مراحل تصفیه پیچیده تر و تجهیزات تخصصی تری نیاز دارد. بنابراین انجام آنالیز کامل فاضلاب پیش از طراحی، هم برای انتخاب روش صحیح و هم برای برآورد دقیق هزینه ضروری است.

استاندارد پساب خروجی

سازمان حفاظت محیط زیست استانداردهایی را برای کیفیت پساب خروجی از بیمارستان ها تعریف کرده است. هرچه استاندارد سخت گیرانه تر باشد، تصفیه باید در سطح بالاتری انجام شود؛ مثلا اگر پساب قرار است برای آبیاری فضای سبز مورد استفاده مجدد قرار گیرد یا به یک رودخانه تخلیه شود، شرایط متفاوت است و اغلب به مرحله تصفیه ثالثیه نیاز خواهد بود که هزینه را افزایش می دهد.

روش تصفیه انتخاب شده

انتخاب فناوری تصفیه، یکی از موثرترین عوامل بر قیمت نهایی است. روش های ساده تر مانند لجن فعال متعارف هزینه کمتری دارند، در حالی که سیستم های پیشرفته مانند بیوراکتور غشایی (MBR) یا فرآیند ازناسیون گران تر هستند؛ اما کیفیت پساب خروجی بالاتری هم ارائه می دهند.

جنس بدنه و نوع تجهیزات

انتخاب تجهیزات تصفیه فاضلاب در مدل فرایند و هزینه های جاری به طور مستقیم تاثیرگذار است، سیستم های تصفیه فاضلاب بیمارستانی معمولا از دو نوع پلی اتیلن (قابل دفن در زمین) یا فلزی با پوشش ضد خوردگی ساخته می شوند. کیفیت تجهیزات داخلی مانند پمپ ها، بلوئرها، غشاها، سیستم های هوادهی و زلال سازها نیز تاثیر مستقیم بر قیمت و عمر مفید دستگاه دارند. برند تجهیزات، داخلی یا خارجی بودن آن ها و سطح اتوماسیون سیستم هم از عوامل تعیین کننده هستند.

فضای موجود برای نصب

محدودیت فضا در بیمارستان ها معمولا یک چالش جدی است. اگر زمین کافی در اختیار باشد، می توان از تصفیه خانه بتنی کم هزینه تر استفاده کرد. اما در شرایط فضای محدود، باید از پکیج های فشرده یا سیستم های دفنی استفاده شود که هزینه را بالاتر می برند.

هزینه نصب، راه اندازی و نگهداری

علاوه بر هزینه خرید، باید هزینه های نصب، لوله کشی، برق کشی، راه اندازی اولیه، آموزش اپراتور و قرارداد سرویس و نگهداری را هم در محاسبات لحاظ کرد. همچنین نصب سیستم های مانیتورینگ و کنترل پیشرفته برای نظارت مستمر بر عملکرد، هزینه های اضافی ایجاد می کند.

به طور کلی، بازه قیمتی و هزینه ساخت تصفیه خانه در ایران بسیار گسترده است و بسته به تمام عوامل فوق می تواند از چند صد میلیون تا چند میلیارد تومان متغیر باشد.

مراحل تصفیه فاضلاب بیمارستان

تصفیه فاضلاب بیمارستانی معمولا در چند مرحله پشت سر هم انجام می شود. هر مرحله آلاینده های خاصی را هدف قرار می دهد و خروجی یک مرحله، ورودی مرحله بعدی است. تعداد و ترتیب مراحل بسته به نوع روش تصفیه انتخاب شده و استاندارد خروجی مورد نیاز متفاوت است.

مرحله اول: پیش تصفیه فاضلاب بیمارستانی

پیش تصفیه، اولین خط دفاع در برابر آلاینده های درشت و مواد جامد معلق است. فاضلاب خروجی از بیمارستان، پیش از ورود به مخازن اصلی تصفیه، از یک سری فیلترها و آشغالگیرهای مکانیکی عبور می کند تا مواد بزرگ مانند گاز، پوشاک، گچ، نوارهای پانسمان و هر جسم خارجی دیگری که ممکن است به تجهیزات آسیب برساند، حذف شوند.

تجهیزات معمول در مرحله پیش تصفیه عبارتند از:

• آشغالگیر یا صافی درشت: اولین فیلتر مکانیکی که مواد با اندازه بزرگ را نگه می دارد.
• دانه گیر یا شن گیر: برای جداسازی ذرات معدنی سنگین مانند شن و ماسه که ممکن است وارد سیستم شوند.
• چربی گیر: به خصوص برای فاضلاب حاصل از آشپزخانه بیمارستان که حاوی روغن و چربی است. حذف چربی در این مرحله از ایجاد مشکل در مراحل بیولوژیکی بعدی جلوگیری می کند.
• حوضچه متعادل سازی: برای یکنواخت کردن دبی و غلظت فاضلاب ورودی در طول روز، چون جریان فاضلاب بیمارستان در ساعات مختلف نوسان زیادی دارد.

پیش تصفیه مناسب، کارایی مراحل بعدی را به طور قابل توجهی بهبود می دهد و از آسیب به تجهیزات گران قیمت جلوگیری می کند.

مرحله دوم: تصفیه اولیه فاضلاب بیمارستانی

در تصفیه اولیه، هدف حذف مواد معلق ریزتر و کاهش بار آلودگی اولیه فاضلاب است. این مرحله عمدتا فیزیکی و فیزیکوشیمیایی است و شامل فرآیندهایی مانند ته نشینی، شناورسازی و انعقاد می شود.

• ته نشینی: فاضلاب با سرعت کم از حوضچه های ته نشینی عبور می کند تا ذرات سنگین تر از آب به کف مخزن رسوب کنند. لجن حاصل در کف حوضچه جمع آوری و به واحد پردازش لجن منتقل می شود.
• انعقاد و لخته سازی: مواد شیمیایی منعقدکننده مانند آلوم یا کلرید آهن اضافه می شوند تا ذرات کلوییدی بسیار ریز که به تنهایی ته نشین نمی شوند، به هم بچسبند و تشکیل لخته های بزرگ تر بدهند. این لخته ها راحت تر ته نشین یا شناور سازی می شوند.
• شناورسازی با هوای محلول: در این روش، حباب های هوا در زیر فشار در آب حل می شوند. با کاهش فشار ناگهانی، حباب های بسیار ریزی تشکیل می شوند که به ذرات چسبیده و آن ها را به سطح می آورند. این روش برای جداسازی چربی ها، روغن ها و مواد معلق سبک بسیار کارآمد است.

کاهش TSS، BOD و COD در این مرحله به مراحل بعدی تصفیه کمک زیادی می کند.

مرحله سوم: تصفیه ثانویه فاضلاب بیمارستانی (تصفیه بیولوژیکی)

تصفیه ثانویه یا بیولوژیکی، قلب سیستم تصفیه فاضلاب بیمارستانی است. در این مرحله، میکروارگانیسم ها (باکتری های هوازی یا بی هوازی) مواد آلی محلول باقی مانده در فاضلاب را تجزیه و مصرف می کنند. نتیجه این فرآیند، کاهش شدید BOD و COD فاضلاب است.

رایج ترین روش تصفیه بیولوژیکی در بیمارستان ها، فرآیند لجن فعال است. در این روش، فاضلاب وارد یک راکتور هوازی می شود و با هوادهی مستمر، بیومس فعال (توده میکروارگانیسم ها) مواد آلی را تجزیه می کند. سپس مخلوط حاصل به یک حوضچه ته نشینی ثانویه منتقل می شود تا لجن بیولوژیکی از آب تصفیه شده جدا گردد. بخشی از این لجن به راکتور برگشت داده می شود تا غلظت بیومس حفظ شود و بخش اضافی به عنوان لجن مازاد دفع می گردد.

روش های پیشرفته تر بیولوژیکی مانند MBBR (راکتور با بستر متحرک) و SBR (راکتور ناپیوسته متوالی) نیز در بیمارستان ها به کار می روند که در بخش روش های تصفیه به تفصیل شرح داده شده اند.

مرحله چهارم: تصفیه ثالثیه فاضلاب بیمارستانی

تصفیه ثالثیه یا تکمیلی، مرحله ای است که پس از تصفیه ثانویه برای افزایش کیفیت پساب خروجی به سطح مورد نیاز استاندارد انجام می شود. این مرحله به ویژه برای حذف آلاینده های مقاوم، نیتروژن، فسفر، ترکیبات دارویی و آلاینده های ریزدانه ضروری است.

فرآیندهای رایج در تصفیه ثالثیه فاضلاب بیمارستانی عبارتند از:

• فیلتراسیون پیشرفته: استفاده از فیلترهای ماسه ای، فیلترهای کربن اکتیو (زغال فعال)، اولترافیلتراسیون (UF) یا نانوفیلتراسیون برای حذف ذرات بسیار ریز و آلاینده های محلول باقی مانده.
• جذب سطحی با کربن فعال (GAC/PAC): کربن فعال، ترکیبات آلی مقاوم، داروهای باقی مانده، رنگ ها و بوهای نامطبوع را جذب می کند و از فاضلاب جدا می نماید.
• حذف نیتروژن و فسفر: با فرآیندهای بیولوژیکی یا شیمیایی، نیتروژن آمونیاکی و فسفات ها که می توانند باعث اتروفیکاسیون منابع آبی شوند حذف می گردند.
• اسمز معکوس (RO): در شرایطی که نیاز به حذف کامل آلاینده های محلول، داروهای ریز، فلزات سنگین یا مواد رادیواکتیو وجود دارد، از غشاهای اسمز معکوس استفاده می شود.

مرحله پنجم: ضدعفونی فاضلاب بیمارستانی و گندزدایی نهایی

ضدعفونی، آخرین و حیاتی ترین مرحله در تصفیه فاضلاب بیمارستان است. پس از حذف آلاینده های فیزیکی و شیمیایی، هنوز باید عوامل بیماری زای میکروبی باقی مانده در پساب از بین بروند. این مرحله است که از انتشار عفونت ها در محیط زیست جلوگیری می کند.

• کلرزنی: رایج ترین روش ضدعفونی که با افزودن ترکیبات کلردار (مانند هیپوکلریت سدیم یا گاز کلر) به پساب، عوامل بیماری زا را از بین می برد. دوز مصرف باید با دقت کنترل شود؛ کلر زیاد، باقی مانده مضری در پساب ایجاد می کند.
• پرتودهی UV: در این روش، پساب از مجاوری با لامپ های فرابنفش (UV) عبور می کند. اشعه UV به DNA میکروارگانیسم ها آسیب می رساند و قدرت تکثیر آن ها را از بین می برد. این روش هیچ ماده شیمیایی اضافه ای وارد پساب نمی کند.
• ازن: ازن یک اکسیدان قوی است که طیف گسترده ای از باکتری ها، ویروس ها و انگل ها را از بین می برد. علاوه بر ضدعفونی، بوی ناخوشایند پساب را هم از بین می برد. هزینه تولید ازن نسبتا بالاتر است اما اثربخشی زیادی دارد.

روش های تصفیه فاضلاب بیمارستان

علاوه بر شناخت مراحل کلی، انتخاب روش یا فناوری اصلی تصفیه از اهمیت تعیین کننده ای برخوردار است. هر روش مزایا، معایب و هزینه های خاص خود را دارد و ممکن است بسته به شرایط هر بیمارستان، ترکیبی از چند روش به کار گرفته شود.

روش لجن فعال در تصفیه فاضلاب بیمارستانی

فرآیند لجن فعال از قدیمی ترین و پرکاربردترین روش های تصفیه بیولوژیکی است که همچنان در بسیاری از بیمارستان ها استفاده می شود. در این فرآیند، فاضلاب پیش تصفیه شده وارد حوضچه هوادهی می شود. سیستم هوادهی، اکسیژن لازم را برای فعالیت میکروارگانیسم های هوازی تامین می کند. این میکروارگانیسم ها مواد آلی محلول را مصرف می کنند و تکثیر یافته، توده لجن بیولوژیکی ایجاد می کنند.

سپس مخلوط فاضلاب و لجن به حوضچه ته نشینی ثانویه منتقل می شود. لجن ته نشین شده بخشی به راکتور برمی گردد (لجن برگشتی) و بخشی دفع می شود (لجن اضافی). پساب زلال از بالای حوضچه جمع آوری و به مرحله ضدعفونی می رود.

این روش برای بیمارستان های متوسط با دبی نسبتا پایدار مناسب است و هزینه اولیه معقولی دارد؛ اما نیاز به فضای نسبتا زیاد دارد و مدیریت لجن مازاد می تواند چالش برانگیز باشد.

روش MBR (بیوراکتور غشایی) برای تصفیه فاضلاب بیمارستانی

بیوراکتور غشایی یا MBR، ترکیبی از فرآیند بیولوژیکی لجن فعال و جداسازی با غشای نیمه تراوا است. در این سیستم، به جای استفاده از حوضچه ته نشینی ثانویه معمول، از غشاهایی با منافذ بسیار ریز برای جداسازی میکروارگانیسم ها از پساب تصفیه شده استفاده می شود.

مزیت اصلی MBR این است که کیفیت پساب خروجی آن بسیار بالاتر از لجن فعال معمول است؛ چون غشا تقریبا همه باکتری ها و مواد معلق را حذف می کند. این کیفیت بالا، معمولا نیاز به تصفیه ثالثیه گسترده را کاهش می دهد. همچنین MBR نسبت به لجن فعال معمول به فضای کمتری نیاز دارد که برای بیمارستان هایی با محدودیت زمین، مزیت مهمی است.

در مقابل، هزینه اولیه MBR بیشتر است، غشاها نیاز به تمیزکاری منظم و تعویض دوره ای دارند، و هزینه بهره برداری (انرژی) آن هم بالاتر از لجن فعال معمول است.

روش MBBR (راکتور با بستر متحرک) در تصفیه فاضلاب بیمارستان

MBBR یا Moving Bed Biofilm Reactor، یک فناوری بیولوژیکی است که در آن میکروارگانیسم ها به جای اینکه آزادانه در مایع شناور باشند، روی سطح حامل های پلاستیکی (کریر) رشد می کنند. این حامل ها به طور مداوم توسط سیستم هوادهی در داخل راکتور در حال حرکت هستند.

MBBR مزایای قابل توجهی دارد: انعطاف بیشتر در برابر نوسانات دبی و غلظت فاضلاب، نیاز کمتر به برگشت لجن، و امکان استفاده در کنار سیستم های لجن فعال موجود برای افزایش ظرفیت (ترکیب IFAS). این روش برای بیمارستان هایی که می خواهند ظرفیت تصفیه خود را بدون توسعه زیاد افزایش دهند، گزینه خوبی است.

روش SBR (راکتور ناپیوسته متوالی) برای تصفیه پساب بیمارستانی

تصفیه فاضلاب به روش SBR یا Sequencing Batch Reactor، یک فرآیند لجن فعال با بهره برداری پیوسته بر اساس چرخه های زمانی متناوب است. در این روش، همه مراحل تصفیه (هوادهی، ته نشینی، تخلیه) در یک مخزن واحد انجام می شود و راکتور در هر چرخه یک دوره پر شدن، واکنش، ته نشینی، تخلیه و استراحت دارد.

SBR برای بیمارستان های کوچک تا متوسط که دبی فاضلاب آن ها نوسان دارد بسیار مناسب است. این سیستم انعطاف بالایی در برنامه ریزی چرخه ها دارد و می تواند با تنظیم زمان بندی فازها، فرآیندهای مختلفی مانند نیتریفیکاسیون و دنیتریفیکاسیون را هم انجام دهد. هزینه سرمایه گذاری اولیه آن نسبتا معقول است.

روش تصفیه فاضلاب بیمارستانی با غشاهای فیلتراسیون (UF، NF، RO)

فرآیندهای غشایی مثل اولترافیلتراسیون (UF)، نانوفیلتراسیون (NF) و اسمز معکوس (RO) معمولا به عنوان مرحله تصفیه پیشرفته یا ثالثیه پس از تصفیه بیولوژیکی استفاده می شوند.

• UF (اولترافیلتراسیون): می تواند باکتری ها، ویروس ها و ذرات معلق را با اندازه بسیار کوچک حذف کند. اغلب به عنوان جایگزین ته نشینی ثانویه در سیستم MBR استفاده می شود.
• NF (نانوفیلتراسیون): علاوه بر ذرات، برخی یون های دوظرفیتی و مولکول های آلی متوسط را هم حذف می کند.
• RO (اسمز معکوس): کامل ترین حذف آلاینده ها از جمله داروها، مواد رادیواکتیو، فلزات سنگین و نمک ها را فراهم می کند و برای شرایطی که بالاترین کیفیت خروجی لازم است به کار می رود.

این روش ها به دلیل کارایی بسیار بالا، به عنوان یکی از بهترین گزینه ها برای تصفیه فاضلاب بیمارستانی با آلاینده های دارویی و رادیواکتیو شناخته می شوند؛ اما هزینه تجهیزات و نگهداری غشاها بالاتر است.

روش ضدعفونی با ازن در تصفیه فاضلاب بیمارستانی

ازناسیون یک روش تصفیه پیشرفته است که از گاز ازن (O₃) به عنوان یک اکسیدان قوی برای تجزیه آلاینده های آلی مقاوم، ضدعفونی کردن فاضلاب و حذف رنگ و بو استفاده می کند. ازن می تواند طیف گسترده ای از باکتری ها، ویروس ها، قارچ ها و ترکیبات دارویی را تجزیه کند که در برابر کلر مقاوم هستند.

مزیت بزرگ ازناسیون این است که هیچ محصول جانبی پایدار مضری در آب باقی نمی گذارد. گاز ازن پس از واکنش به اکسیژن تبدیل می شود. اما تولید ازن نیاز به انرژی الکتریکی نسبتا زیادی دارد و تجهیزات آن گران است. معمولا این روش در ترکیب با سایر روش های تصفیه به کار می رود.

روش پرتودهی UV برای گندزدایی فاضلاب بیمارستانی

پرتودهی UV (ضدعفونی با اشعه ماوراء بنفش) یک روش گندزدایی فیزیکی است که بدون افزودن هیچ ماده شیمیایی، با تابش اشعه ماوراء بنفش به DNA میکروارگانیسم ها آسیب رسانده و آن ها را از قدرت تکثیر ساقط می کند. این روش برای از بین بردن باکتری ها، ویروس ها و تک یاخته ها بسیار موثر است.

UV مزایای قابل توجهی دارد: بدون تولید محصولات جانبی شیمیایی، کارایی سریع، بهره برداری آسان و بدون نیاز به انبار کردن مواد خطرناک. نقطه ضعف آن این است که روی مواد آلی محلول یا ذرات معلق اثر ندارد، بنابراین باید پس از مراحل تصفیه قبلی و در فاضلاب شفاف استفاده شود. همچنین لامپ های UV نیاز به تعویض دوره ای دارند.

مقایسه روش های تصفیه فاضلاب بیمارستان

جمع بندی

تصفیه فاضلاب بیمارستانی به دلیل تنوع و خطرناک بودن آلاینده های آن، فرآیندی چندمرحله ای و تخصصی است که نیاز به طراحی دقیق و انتخاب روش مناسب دارد. از پیش تصفیه و جداسازی مواد درشت تا تصفیه بیولوژیکی، فیلتراسیون پیشرفته و گندزدایی نهایی، هر مرحله نقش تعیین کننده ای در کیفیت پساب خروجی دارد.

انتخاب روش تصفیه هم باید بر اساس آنالیز واقعی فاضلاب، ظرفیت بیمارستان، فضای موجود و استاندارد خروجی مورد نیاز انجام شود. سیستم هایی مانند MBR کیفیت خروجی بالاتری دارند، در حالی که روش های سنتی مانند لجن فعال با هزینه کمتری قابل اجرا هستند. در بسیاری از موارد، ترکیبی از روش ها بهترین نتیجه را می دهد.

اگر برای بیمارستان یا مرکز درمانی خود به دنبال مشاوره تخصصی در طراحی سیستم تصفیه فاضلاب هستید، کارشناسان آسان پالایش با بررسی دقیق شرایط پروژه شما، مناسب ترین و اقتصادی ترین راهکار را پیشنهاد می دهند.